Je denkt misschien dat verslaving iets is wat alleen speelt bij “andere mensen”. Bij de zware gevallen. De extreme verhalen. De categorie waar je liever niet naar kijkt. Maar filosoof en psycholoog Arthur Eaton legt iets belangrijks bloot:
"Tot op zekere hoogte zijn we allemaal verslaafd."
Niet omdat we allemaal middelen gebruiken. Maar omdat we allemaal verlangen. Zoals bijvoorbeeld een sterk verlangen naar rust, naar opluchting of naar even niet voelen wat pijn doet. We verlangen allemaal wel met momenten naar iets dat ons dempt, sust of afleidt.
Iedereen verlangt. Maar sommige verlangens worden schadelijk.
Verlangen is menselijk. Maar soms wordt het groter dan jij. Volgens Eaton zijn verslavingen geen “zware afwijkingen”, maar sterke verlangens die een eigen leven zijn gaan leiden.
Want iedereen kent het wel:
- Automatische grijpen naar je telefoon.
- Het zakje chips dat ineens leeg is.
- De serie die je blijft doorbingen terwijl je eigenlijk wilt slapen.
- De stilte of het ongemak vermijden met werk, scrollen, praten, drinken of denken.
We noemen dat geen “verslaving” maar het mechanisme eronder is hetzelfde. We zoeken troost, verzachten pijn of proberen controle te krijgen. Het verschil bij iemand met een verslaving? Het verlangen wordt de baas. Het wordt belangrijker, dwangmatiger en destructiever dan henzelf. En dan ontstaat schade. Langzaamaan, onzichtbaar, tot het je leven gaat beheersen.
Stigma en schaamte
Stigma en schaamte ontstaan niet omdat het zo vreemd of uitzonderlijk is, maar omdat het gedrag zo destructief wordt.
En destructie schrikt ons af.
Eaton zegt het helder: "Verslaving is geen vreemd menselijk fenomeen. Het is een gewoon verlangen dat schadelijk is geworden."
En dat is wat herstel nodig heeft. Wat schaamte en stigma doorbreekt. En wat iemand de kracht en de moed geeft om naar zichzelf en z'n problemen te kijken en stappen te maken richting herstel. Het is de herkenning, het begrip en het lef om te normaliseren in plaats van het tot een taboe maken.
Het lef om te normaliseren in plaats van het tot een taboe maken
Bij Ruisch Coaching zien we de mens achter het gedrag. Verslaving draait niet alleen om de middelen en herstel niet alleen om het afkicken.
Het draait om omgaan met de pijn, de overlevingsstrategieën en de behoefte om even niet te hoeven voelen.
Bij Ruisch Coaching begeleiden we geen verslaafden. We begeleiden mensen.
Mensen met verlangens, pijn, moed en een verhaal dat gehoord dient te worden. Door het stigma te doorbreken, creëer je ruimte voor herstel.
De kern volgens Eaton
“De mens is nu eenmaal een smachtend wezen.”
Maar wanneer smachten omslaat in lijden, heb je mensen nodig die naast je gaan staan, niet tegenover je.
