Het gebeurt zo vaak dat ik verslaving tegenkom op plekken waar ik het niet had verwacht. Dat is natuurlijk een rare opmerking, want ik weet inmiddels dat ik het overal kan verwachten. Misschien is er langzamerhand meer openheid om er iets over te zeggen. En het gaat ook over de generatie die niet zo gewend is over zichzelf te spreken, opgegroeid met hoe het wel of juist niet hoort. Een compleet andere tijd dan nu.

 

Het gaat over de leeftijdsgenoot die naast me komt staan en vertelt over de schaamte die hij ervaart over zijn vader, alcoholist, die verzorging nodig heeft, maar misschien wel niet te houden is binnen zo’n tehuis. Over de dochter wiens 84-jarige moeder teveel antidepressiva gebruikt en de zorgen die daarbij ontstaan. Over de tranen die plotseling rollen als iemand vertelt over haar zoektocht naar zelfvertrouwen en -waardering als kind van een verslaafde ouder. Tranen die (te) vaak zijn weggeslikt. Het perfectionisme ontstaan vanuit zo'n onveilige omgeving, leidt menigmaal tot burn-out. Achter verslaving schuilt vaak een ingrijpend verhaal.

Het is mooi om allerlei activiteiten te plannen in het kader van duurzame inzetbaarheid. Maar er is altijd een groep die daarop niet reageert. Verslaving zit vaak zo diep in het systeem, dat er al bij voorbaat geen hoop is dat er iets is dat kan verbeteren. Er is al zoveel geprobeerd immers. Bij veel mensen op de werkvloer zit deze diepe angst, schaamte en pijn. Het gaat over de niet beschikbare ouder, het tekort aan veiligheid, steun, aandacht en  erkenning. Het is naar dat sporen die zo vroeg getrokken zijn, zo’n lange uitloop hebben.

Als je kind bent van, naaste, ouder bent van een verslaafd kind, heb je een veilige plek nodig om daarover te kunnen spreken. Ruischcoaching biedt dat. Wij kennen deze blokkades en het effect ervan op de huidige werksituatie. Het is bijzonder dat er zoveel opluchting is als er gewoon over gesproken kan worden. 

Privacyverklaring | Cookiebeleid | Sitemap

Top