Ik sprak vandaag mijn cliënt. Hij is bijna 2,5 jaar clean.

Hij vertelt dat het een wonder is hoe het nu gaat.

Ik vroeg hem ernaar.

Hij vertelt dat hij in herstel zo lang bang was dat hij het financieel niet zou redden.

Maar dat hij niets te kort is gekomen. 

Hij vertelt dat hij geen schulden meer heeft en dat zijn leningen afbetaald zijn. (met trots)

En dat hij nog steeds een eigen huis heeft.

Dat hij los is van zijn zieke relatie en heeft geleerd om eigen keuzes te maken en op eigen benen te staan.

Hij vertelt dat hij altijd mensen heeft die hij kan bellen en dat hij om hulp kan vragen, ook al is dat soms zo spannend.

Hij vertelt over zijn vrijwilligerswerk en hoe zwaar het is om feedback te ontvangen, om het niet goed genoeg te doen.

Hij vertelt dat hij veel heeft uitgezocht op het gebied van werk en dat er zich nu langzaam een nieuwe weg aan het vormen is.

Hij vertelt dat hij toch naar de dokter is gegaan omdat hij nog vaak zo moe is.

Geen gemakkelijke weg, maar wel een weg, in kleine stappen afgelegd, een weg die leidt naar een doel. Een weg die leidt naar zelfvertrouwen. Een weg waardoor het inzicht in de dingen groter wordt dan het self-centered life wat geweest is.

Hij dacht dat het een saai leven zou worden zonder middelen, maar het tegengestelde is waar gebleken.

Hij vertelt dat de angst er nog wel is en de neiging om soms hard weg te rennen van de volgende nieuwe stap.

Hij vertelt dat hij de geruststelling van de coach soms zo nodig had.

Hij vertelt dat hij nu echt een eigen leven heeft.

Ik heb het mooiste beroep van de wereld!

Privacyverklaring | Cookiebeleid | Sitemap

Top