Een nieuwe bril

Één van mijn leermeesters zei recent ‘Het is nooit te laat om een fijne jeugd te hebben’. In eerste instantie begreep ik niet wat hij hiermee bedoelde. Mijn jeugd was al voorbij! Het was allemaal al gebeurd en in ijzer gegoten! Ik kan niets meer veranderen aan al die pesterijen, het gevoel er niet bij gehoord te hebben, anders te zijn.

Al mijn verdriet, pijn en gemis kan ik niet ongedaan maken! Het heeft er zelfs voor gezorgd dat ik drugs en alcohol ben gaan misbruiken. 10 jaar lang in de hel van mijn verslaving geleefd! Daar kan ik helemaal niets meer aan veranderen! Toch?!

Inmiddels heb ik geleerd én ervaren dat het wél binnen mijn macht ligt om dit alles te veranderen. Mijn pijn, verdriet, gemis en het gevoel er niet bij te horen zijn namelijk allemaal gebaseerd op mijn perceptie. Hoe IK de wereld in kijk. Met de bril die IK op heb. Die bepaalt hoe ik dingen zie, ervaar en voel. Dit is mijn waardevolste les ooit! Feiten zijn feiten en blijven feiten, daar kan ik niets aan veranderen. Hoe ik ze interpreteer, label en opsla is echter wél binnen mijn macht! Welke betekenis ik eraan geef en welke emotionele lading ik eraan koppel, is rechtstreeks verbonden aan de bril die ik op heb. En ik bepaal welke bril ik op heb! Zet ik de ik-ben-zielig-en-mij-overkomt-altijd-alles-bril op? Of de welke-liefdevolle-les-of-positieve-intentie-kan-ik-uit-deze-situatie-halen-bril?

Sinds ik de keuze heb, kies ik steeds vaker voor de laatste. De positieve en liefdevolle bril. Waarom niet altijd? Hoor ik je vragen. Omdat ik gewend ben geraakt aan de negatieve bril. Het is een automatisme. Die bril heeft jaren lang de tijd gehad om zich te vormen naar mijn gezicht. Hij zit stevig en heerlijk! Die nieuwe bril daarentegen, is wennen, zit niet helemaal lekker. Glijdt soms van mijn neus. Haakt ook niet helemaal lekker achter mijn oren en die felle kleuren zijn wel héél fel! Dat zorgt ervoor dat ik soms geïrriteerd raak door die nieuwe bril. Het kost me aandacht en energie om die nieuwe bril op mijn neus te houden. Daarom ben ik hem soms beu! Zet ik hem af, gooi hem in de hoek en zet ik vol overtuiging mijn oude comfortabel zittende bril weer op. Die gelijk lekker zit en blijft zitten.

Maar door die bril zie je alleen maar negativiteit en pijn toch? Waarom zou je die terug opzetten? Dat brengt je toch niets?!

Terechte vragen! Maar jawel, dat brengt mij zeker iets. Dat is de paradox! Een stuk meer trouwens dan ik ooit had gedacht en bereid was toe te geven. Het brengt mij comfort, rust en ontspanning. Enkel voor de korte termijn, dat wel. Maar het brengt het wel! Ik zeg altijd ‘A pile of shit is warm and comfortable. And you will get used to the smell as well.’ Ik ben bekend met mijn negativiteit, mijn slachtofferrol en mijn zelfmedelijden. Ik weet heel goed hoe ik mijzelf slecht moet voelen. Ik ben een meester in mijzelf naar beneden brengen en mijzelf heel klein maken. En dat voelt paradoxaal goed! Het is mijn thuisbasis geworden. Deze emoties zijn mijn veilige haven geworden. En ik ben er steengoed in! Dat voelt heerlijk, ergens goed in zijn. Daarnaast brengt het mij nog iets. In mijn slachtofferrol en zelfmedelijdenmodus ga ik namelijk aan de gevolgkant staan. Ik externaliseer en geef de omgeving de schuld van mijn gevoel. Ik leg de macht buiten mijzelf. Dit zorgt er dus voor dat ik vanaf dat moment niet meer verantwoordelijk ben voor mijn gevoel of staat van zijn. Ik kan er namelijk toch niets aan veranderen! En dat is heerlijk zeg! Hoef ik lekker ff helemaal niets en kan ik op de bank gaan hangen… een zak chips opentrekken… Netflix serietje aan… en droeftoeteren maar!

Sinds ik doorheb dat ook mijn negatieve bril een positieve intentie heeft, namelijk het brengen van ontspanning, rust en comfort, kan ik hem makkelijker accepteren. Ik wijs mijzelf niet zo hard en vaak meer af wanneer ik realiseer dat ik mijn negatieve bril weer op heb gezet. Het is momenteel enkel een indicatie voor mij dat ik blijkbaar behoefte heb aan rust, ontspanning en comfort. Het is een signaal geworden, van mijn systeem, om met mij te communiceren. ‘Hé vriendelijke vriend, zou jij niet eens ff een tandje terug nemen?! Je bent wel lekker bezig geweest, maar het is nu tijd om even bij te komen!’. Soms heb ik het namelijk nodig om mijzelf even terug te trekken. Geen nieuwe impulsen van mensen om mij heen of rekening houden met andermans gevoelens. Oppassen wat ik zeg en of ik misschien iemand ermee kwets. Soms heb ik het gewoon even nodig om in mijn eigen coconnetje te kruipen en zaken te doorvoelen en verwerken.

Dat was voor mij ook een angstaanjagende stap trouwens! “Verslaving is isolatie en herstel is verbinding”, werd mij aangeleerd. Dus ik moet in verbinding zijn en blijven. Ben ik uit verbinding met anderen of voel ik mij slecht? Gelijk de telefoon oppakken, verbinden en delen! “Your head is a dangerous neighbourhood to walk alone” werd mij in de kliniek medegedeeld. En dat klopte ook! Een hel was het! Ik kan me trouwens voorstellen dat heel veel mensen vandaag de dag zich kunnen verbinden met die uitspraak. Of je nu verslaafd bent, een depressie hebt, tegen een burn-out aan loopt of gewoon vaak je negatieve bril op hebt. Alleen zijn met je gedachten is dan zeker geen pretje!

Inmiddels kan ik gelukkig melden dat door al het innerlijk werk dat ik heb verricht en alle hulp die daarbij heb gevraagd en ontvangen, ik in alle ontspanning in mijn eentje in mijn hoofd rond kan huppelen. Heerlijk tussen alle mooie, positieve en liefdevolle gedachten wordt ik elke keer weer verbaasd door nieuwe dimensies aan rust, ontspanning en liefde. Ik had nooit verwacht dat ik die rust in mijn hoofd zou ervaren. Dat ik op een dag niet bang zou zijn voor mijn gedachtes en de slapeloze nachten die ze met zich meebrachten. Afgelopen juni heb ik zelfs deelgenomen aan een 10 daagse Vipassanna. Een stilte retraite waarin je, gedurende 10 dagen, 11 uur per dag mediteert. Niet praat, schrijft of leest. Geen oogcontact met anderen. Niets! Enkel mijn eigen innerlijk wereld. Oké, even open en eerlijk, de eerste paar dagen waren hel! Man, man, man wat heb ik afgezien! Maar daarna…heerlijk! Zo heerlijk dat ik aanstaande maart weer ga! Waarom weer die eerste paar dagen hel opzoeken? Omdat ik vertrouwen heb. Vertrouwen in mijzelf en mijn nieuwe bril. Vertrouwen dat ik aanvoel wat ik nodig heb. Vertrouwen dat ik mijn innerlijke wereld kan besturen en controle heb over mijn gedachten, of in ieder geval over wat ik ermee doe!

Vandaag de dag kan ik alle gebeurtenissen in mijn jeugd zien voor wat ze waren, feitelijk, zonder oordeel. Ik kan hierdoor zien dat ze helemaal niet zo negatief waren zoals ik jarenlang heb gedacht en geloofd. Mijn beperkende overtuigingen en negatieve zelfbeeld, die hierop leunde, hebben steeds minder grip. Hun basis, mijn negatieve bril, zet ik steeds minder vaak op. Ik ben gaan onderzoeken welke lessen het leven mij al heeft proberen te leren, maar ik nog niet gezien had. Met mijn positieve bril op, ben ik op onderzoek uitgegaan. Zaken in een ander daglicht gezet. Ik ben gaan zien dat mijn verslaving een groot geschenk is geweest. Een cadeau, dat ik nog wel ‘even’ uit diende te pakken trouwens. Het leerde mij compassie op te brengen voor mijzelf.

Ik ben gewend geraakt aan mijn nieuwe bril en heb ik heel veel ruimte en tijd gecreëerd voor nieuwe, helpende overtuigingen om zich te ontwikkelen. Een positief zelfbeeld als gevolg, heerlijk! En nu kan ik zelfs op de bank ploffen met een zak chips en Netflix en hier oprecht van genieten!

Ik ben blij met mijn nieuwe bril en draag hem vandaag met trots! Welke bril zet jij op vandaag?

 

Gastblog van onze coach Michael Ligtvoet

Privacyverklaring | Cookiebeleid | Sitemap

Top