We staan machteloos. Ik vond het zo’n opluchting laatst dat iemand dat en plein public durfde te zeggen. We weten niet hoe het virus zich precies verspreid, we hebben geen geneesmiddel. We  weten niet hoe lang het gaat duren noch wat het effect zal zijn. Dat vond ik duidelijke taal. Het gaf me rust dat iemand het gewoon hardop durfde te zeggen, aan het begin van de crisis.

Want wat heb je nu eigenlijk in de hand?

De manier waarop soms wordt gesuggereerd dat je dom of nalatig bent als je enige vorm van onzekerheid schetst, dat is iets waar ik slecht tegen kan. Het lijkt wel of daar in de maatschappij alles mee valt of staat. Je moet alles weten, een mening hebben, een richting bepalen. Ofwel controle houden. Controle is meestal schijnveiligheid. We maken elkaar er gek mee.

Bij de ziekte verslaving is de eerste stap om tot verandering te komen, de erkenning dat je machteloos staat. Dat jij het niet kunt oplossen. Dat je al zoveel hebt geprobeerd en dat het je, met al je inzet, je creativiteit en je intelligentie, niet is gelukt het anders te gaan doen. Pas dan, als je eerst daar bent, ontstaat er ruimte voor iets nieuws. Pas veel later is er de pijn en het berouw dat het zolang verkeerd gegaan is.

Wat heb jij nu eigenlijk echt in de hand?

Heb ik het in de hand dat ik wel /niet ziek wordt? Of mijn naaste? Of hoe ik daar vervolgens mee om zal gaan? Met alle dingen die ik wel en nog niet weet. Nee, ik houd geen pleidooi voor passiviteit. Iedereen strekt zich op zijn manier uit naar een oplossing. En gaandeweg wordt het duidelijk wie een stukje van de puzzel heeft en wie niets te bieden heeft. Dan zegt iemand opeens iets wat de moeite waard is om verder over na te denken. Het raakt je vanwege de combinatie van realiteit, wijsheid en compassie. Ik vrees dat onze maakbare wereld voorbij is. Het is dapper als iemand dat durft bloot te leggen. Dan hoeven we onze angst niet meer voor elkaar op te houden.

Na de machteloosheid en het proces wat daarna ontstaat, krijg je langzamerhand zicht op het probleem. Ontdek je dat het lange wortels heeft. Ervaar je dankbaarheid over het leven. Besef je wat essentie en wat bijzaak is. Dat zet aan tot ‘anders’. Daarin zijn inspirerende voorbeelden belangrijk. Dan besef je dat je overlevingskans groter is dan iemand die in een vluchtelingenkamp zit opgesloten  en niet de gelegenheid heeft zijn handen te wassen. Dan is de held niet degene die op het podium staat, maar degene die naast iemand gaat staan, soms met gevaar voor eigen leven. Dan denk je, wat kan ik zelf doen om het anders aan te pakken, met de mogelijkheden die ik heb. Dan erken je dat verandering bij jezelf begint. En hoe ingewikkeld dat is. Want korte tijd niet vliegen, vlees eten, kopen, pakjes uit China bestellen, gaat wel. Maar een duurzame verandering is andere koek. 

Heb jij het in de hand? Of voel je je soms ook zo machteloos? Zeg het!

Privacyverklaring | Cookiebeleid | Sitemap

Top