Ongeveer 1.8 miljoen mensen hebben iets met 'niet meer kunnen stoppen', in welke vorm dan ook. Ik vraag me echter af hoevelen er kind zijn van een verslaafde ouder? Een aantal van 300.000/600.000 wordt genoemd in de diverse artikelen.
Een vader of moeder hebben die (emotioneel) niet bereikbaar is, waarvan je regelmatig niet weet wat je van hem/haar kunt verwachten, die controle probeert te houden, maar soms controle verliest op al de verschillende terreinen die je je maar kunt bedenken. Dat leidt tot schaamte, dat leidt tot kinderen die op jonge leeftijd al (te)veel dragen. Kinderen van 20, 40, 60 jaar. Je blijft immers 'kind van'. Ik denk dat, als we zo tellen, we uitkomen op een ander aantal.

Natuurlijk is iedere cliënt je even dierbaar. Toch is er één die je je altijd blijft herinneren. Dat is die ene man of vrouw die je nooit meer vergeet.

Toen Marian Ruisch die ene cliënt die ze nooit meer zal vergeten leerde kennen woonde zij in een  flatje in Rotterdam-Zuid, 3 hoog-achter.

Woensdag 14 april van 9:00 tot 10:00 uur

 

Verslaving op de werkvloer

Voor werkgevers, leidinggevenden, HR managers

Betreft        : re-integratie eerste- en tweede spoor bij verslaving

Datum        : 14 april van 9.00 - 10.00 uur

Instrument: Microsoft Teams

De begeleiding van een zieke medewerker welke uitgevallen is door de ziekte verslaving is een complex en intensief proces.  Het zijn soms ingewikkelde en soms ook bijzonder mooie trajecten. Vaak is er een lange weg gegaan voordat er echt openheid van zaken is gekomen over de verslaving, perioden van regelmatig kort of langer verzuim, schade aan bedrijfsmiddelen, een lagere productiviteit, vallen en opstaan. Voor u als werkgever kan deze medewerker om meerdere redenen al veel geld gekost hebben en is er de spanning van loyaliteit en zakelijkheid. Zonder inschakeling van externe expertise blijven deze situaties soms wel jaren bestaan.

Afgelopen week, 24 februari, hebben we onze kennis gedeeld over dit onderwerp met 60 professionals van het UWV. Manja Kamman vertelde dat er in Nederland naar schatting meer dan 200.000 mensen met een eetstoornis zijn. Wachtlijsten voor behandelingen nemen momenteel behoorlijk toe. Vaak houden mensen met een eetstoornis hun ziekte jarenlang geheim. Zij melden zich uiteindelijk ziek met andere klachten. Je kunt degene met een stoornis niet herkennen aan dik of dun. De meeste mensen met een stoornis hebben een normaal uiterlijk.

4e gesprek: mijn cliënt is 6 mnd. clean. Hij kent alle kneepjes van de cognitieve gedragstherapie op zijn duimpje. Hij kent het hulpverlenersjargon. Hij mediteert. Hij doet wat er gevraagd wordt. Hij is slim, heeft HBO diploma en werkervaring. Hij kent de hulpverlening door en door. Je moet echter van goeden huize komen om zijn vertrouwen te winnen.

Het gebeurt zo vaak dat ik verslaving tegenkom op plekken waar ik het niet had verwacht. Dat is natuurlijk een rare opmerking, want ik weet inmiddels dat ik het overal kan verwachten. Misschien is er langzamerhand meer openheid om er iets over te zeggen. En het gaat ook over de generatie die niet zo gewend is over zichzelf te spreken, opgegroeid met hoe het wel of juist niet hoort. Een compleet andere tijd dan nu.

Nu we 12 jaar bestaan willen  steeds meer clienten uit alle hoeken van het land gebruik maken van onze begeleiding. Dat maakt dat we instroom hebben vanuit verschillende klinieken. Sommige klinieken leggen een geweldig fundament - de client komt er vandaan en zegt 'het kwartje is gevallen, ik weet nu hoe ik in herstel kan blijven’. En voor je ogen voltrekt zich vervolgens een fenomenaal transformatieproces.

Je hebt veel werk en je neemt een werknemer aan die verslaafd is.

Hij heeft het eerlijk aangegeven in het gesprek. En iets in jou wist het al voordat hij het had aangegeven.

Je ziet dat je met iemand te maken hebt die kan werken als een paard en aantoonbare kwaliteiten heeft. Iemand die creatief, technische en zelfstandig is.

Je twijfelt en je bedenkt hoeveel werk er nog ligt.

Ik sprak vandaag mijn cliënt. Hij is bijna 2,5 jaar clean.

Hij vertelt dat het een wonder is hoe het nu gaat.

Ik vroeg hem ernaar.

Hij vertelt dat hij in herstel zo lang bang was dat hij het financieel niet zou redden.

Maar dat hij niets te kort is gekomen. 

Een nieuwe bril

Één van mijn leermeesters zei recent ‘Het is nooit te laat om een fijne jeugd te hebben’. In eerste instantie begreep ik niet wat hij hiermee bedoelde. Mijn jeugd was al voorbij! Het was allemaal al gebeurd en in ijzer gegoten! Ik kan niets meer veranderen aan al die pesterijen, het gevoel er niet bij gehoord te hebben, anders te zijn.

Sinds 1 september heeft Ruischcoaching een nieuwe behuizing; Rozenhof 33 in Dordrecht.

Rozenhof 33

Wellicht denk je: 'Ruischcoaching heeft het in zijn bol met dit ‘pompeuze pand, met Renaissancetrekken', zoals internet vermeldt. Maar het is een bewuste keuze. De Renaissancestijl is namelijk op ons werk van toepassing.

We staan machteloos. Ik vond het zo’n opluchting laatst dat iemand dat en plein public durfde te zeggen. We weten niet hoe het virus zich precies verspreid, we hebben geen geneesmiddel. We  weten niet hoe lang het gaat duren noch wat het effect zal zijn. Dat vond ik duidelijke taal. Het gaf me rust dat iemand het gewoon hardop durfde te zeggen, aan het begin van de crisis.

Want wat heb je nu eigenlijk in de hand?

Crisis is iets waar mijn coaches én cliënten gespecialiseerd in zijn. Crisissen hebben zich op alle manieren aangediend in hun leven. Voorheen in het niet tijdig of juist overvloedig hebben van het middel. Gaandeweg in het verlies van alles wat belangrijk was; rijbewijs, werk, vrienden, kinderen, relatie, gezondheid, zelfwaarde, levensmoed.

Niet meer kunnen stoppen met cocaïne.

Niet meer kunnen stoppen met alcohol

Niet meer kunnen stoppen met roken, met medicijnen, met GHB, met XTC, marihuana

Na de kliniek in gesprek gaan met je werkgever is een spannende zaak. Hoe leg je in korte tijd uit hoe het met je was én is én wat daartussen is gebeurd? Wat vertel je wel en wat niet? Het verslaafde hoofd gaat al snel met al deze dingen aan de haal. Mits goed voorbereid, ontstaat er meestal wel een goed gesprek. De werkgever heeft bereidheid zijn medewerker te helpen. Hij heeft met lede ogen toegezien hoe slecht het een bepaalde periode ging.

Privacyverklaring | Cookiebeleid | Sitemap

Top